kerstgevoel

Het is er weer.. Het jaarlijkse onderbuikgevoel in de feestmaanden.
Heerlijk zou je zeggen, maar niet als het iedere keer ruw verstoord wordt door je moeder.
'Veerle! Waarom heb je niet gestofzuigd?'
'Omdat je dat niet gevraagd hebt...'
'Je kunt toch ook wel eens iets uit jezelf doen!?'
Je kent het vast wel. Flippende moeders en overrelaxte vader. Maar ik heb dan ook nog last van een onuistaanbaar broertje waartegen ik niks kan beginnen. Hij is namelijk de engel in huis en doet volgens mijn ouders nooit wat fout. Als hij mij half vermoord dan heb ik het fout gedaan omdat ik mijn broertje kwaad heb gemaakt. Logisch toch? Dit jaar slaan we de surprisetraditie ook maar even over omdat mijn moeder niet in de stemming is. Ik denk op zulke momenten echt; waar gaat dit in hemelsnaam over? Mijn moeder heeft geen zin dus mogen wij allemaal geen surprise meer doen. Net twee uurtjes geleden ook weer.
Ik zou samen met mijn moeder naar de opendag van Hogeschool Zuyd in Maastricht gaan. Mijn moeder rijdt de auto van de oprit af en ik wil net instappen als ze roept: 'Kijk dan of ik achteruit kan rijden!' Dat wekte bij mij al een hoop irritatie op dus ik gooi de duur misschien net even iets te hard dicht. Mijn moeder rijdt de oprit op, stapt uit, loopt naar binnen en gaat doodleuk de hond uitlaten...
Lang leve het gelukkige gezin!

love and luck,
veer