hoe goed ik het heb..

Lieve lezers,

Vandaag ben ik 'ziek' thuisgebleven... Echt ziek was ik niet nee, maar voelde me gewoon niet helemaal lekker en had totaal geen zin een weerd een maandagje havo4en. Gewoon een lekker relaxt dagje dus zonder zorgen. Tenminste dat dacht ik, totdat ik me een uurtje geleden besefte dat ik morgen een PTA geschiedenis heb! Ik ben net pas begonnen met leren en ik snap er niet veel van... Mijn lieve papa gaat me zometeen gelukkig overhoren.
Hebben jullie allemaal een fijne sinterklaasavond gehad? Ik ben met mijn papa, mama en broertje uit eten geweest. Het was héérlijk. Later die avond ben ik nog met wat vriendinnen door de stromende regen naar de stad gefiets om naar de discotheek te gaan. Drijfnat kwamen we daar aan, maar het was de moeite waard.
Ik had misschien niet mijn 13 centimeter hoge hakken aan moeten trekken want ik zal je vertellen, dat is een ware voetenmishandeling. Al met al was het een erg geslaagde avond.
De laatste tijd besef ik door zulke avondjes en leuke dagen steeds meer hoe goed ik het eigenlijk heb. Dat klinkt misschien erg afgezaagd, maar het is de waarheid. Wij hebben het hier ontzettend goed in Nederland!
Stel je een voor: Je wordt toevallig geboren in één van de armste wijken in Afrika. Je bent een meisje en je beide ouders zijn overleden aan Aids. Je hebt nog drie jongere zusjes en 2 jongere broertjes. Omdat jij de oudste bent moet jij voor hen zorgen. Niemand kijkt ooit naar jullie om. Twee van je jongere zusjes zijn ernstig ondervoed en je moet dagelijk drie uur lopen om water voor hen te halen. Waarschijnlijk word jij zelf niet veel ouder dan een jaar of dertig terwijl je iedere dag voor je zusjes en broertjes hebt moeten ploeteren en verder nooit iets bereikt hebt. Het enige wat jij dan je hele leven hebt gedaan is keihard geprobeert te overleven. Met als resultaat? De dood...
Dit klinkt misschien allemaal ontzettend hard en bot maar het is dan ook de harde realiteit. Véél meer mensen dan dat wij beseffen leven op deze manier. Dus ik heb besloten om niet langer te klagen en zeuren over de kleine vervelende dingen in mijn leven. Want er zijn genoeg kinderen op deze wereld die er een moord voor zouden doen om naar school te kunnen. Er zijn zóveel kinderen die het heerlijk zouden vinden om 's avonds weer één of andere vieze ovenschotel te kunnen eten. En als mijn ouders dan even krap bij kas zitten en we niet naar het meest luxe vakantie-oord toekunnen, so what? who cares?! Ik heb een huis waarin in leef en dan nog klagen dat je niet op vakantie kunt? Eigenlijk zou ik me af en toe echt voor mezelf moeten schamen... En dat besef ik nu steeds beter. Dus, verbeter de wereld, begin bij jezelf!

love, veer